چه کسی می خواهد

من و تو ما نشویم

خانه اش ویران باد

پ ن :

می خواستم بنویسم : عید مبعث مبارک . یاد مادر داغداری افتادم که هنوز بر سر تربت خیس فرزندش اشک می ریزد  :(

من به این حالت میگم " خسر الدنیا و الاخره " ، این حالتی که نه نیروهای مهربون پلیس و امنیت و اینا نزارن تو عکس بگیری و نه مردم از ترس اینکه تو خبرنگار صدا سیما هستی یه دفعه صد نفر باهم سرت هوار بکشن که تو خبرنگار صدا و سیمایی ، عکس نگیر .  ( ولی واقعا خدارو شکر که خبرنگار صدا و سیما نیستم )

نزدیک بود از هر دو طرف کتک بخورم .  

اشتباه نگیرید ، اینجا اجتماع نااهلان نماز جمعه نیست ، اینجا خبرنگاران و عکاسان طفلکی هستن که برای در امان موندن از گاز اشک آور به سیگار و فندک و دود رو آوردن . بازم خدارو شکر که این گاز اشک آور همیشه در دسترس نیست ، وگرنه یه جورایی همه معتاد میشدن

این صحنه یکی از زیباترین صحنه هایی بود که دیده بودم ، خالص و ناب و پاک

امان بده

فقط دمی ، به حد نفس کشیدنی

بند بیا

به حد دیدن یک منظره

نمی شود ، نمی گذاری ، هر لحظه ، هر دقیقه ، هر زمان ، قطره قطره دلم از دیده فرو می ریزد .

به یادت که می افتم ، قلبم از سینه بیرون میزند و تو را با همه توان جستجو میکند .

نیستی ، و من این نبودن را تا عمق وجودم حس میکنم .

اشک است که امان نمی دهد

نه آغوش گرم دریا ، نه سبزی درختان سرو ، نه سختی کوه های استوار ، نه زلال آبشار صادق ، نه ..... نه ..... نه ...... ، هیچ کدام نمی توانند آرامش را به دلم باز گردانند ، هیچ کدام "تو " نمی شوند ، هیچ کدام جای خالیت را برای جان و روح خسته ام پر نمی کنند .

کجا سراغ از تو بگیرم ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

در این زندان خفه وتاریک ، در این هیاهوی حیوان های انسان نما ، در این بلوا ، در این آشوب تمام ناشدنی ؟

بغض راه گلویم را می بندد و اشک راه دیدچشمانم را .

خدایا ، این درد را به که گویم ...... که درمانی نیست

من از دست غمت مشکل برم جان

ولی دل را تو آسان بردی از من

.....................................................

نه اینکه نخوام ، نه اینکه تلاش نکنم ، نه اینکه بشینم تو خونه و هی غصه بخورم ، اما نمیشه ، هر کاری میکنم دلم آروم نمیشه ، هر راهی رو که میرم بازم نا آروومم ، بازم دلشوره دارم ، بازم دلم هراس داره . هیچ وقت نبودی ، اما این روزها نبودنت رو بیشتر حس میکنم . هیچ وقت برنگشتی ، اما اگه این بار برگردی ................. نمیدونم چیکار میکنم ، اما دوست دارم کاری کنم که همیشه بمونی . قول میدم تمام تلاشمو بکنم .

پ ن :

چقدر دور بودن از تهران و بی خبری از همه اخبار به طور کلی و دور بودن از همه بحث های سیاسی و انتخاباتی تونست حال خراب منو یه کم بیاره سر جاش . گرچه میدونم از فردا بازم روز از نو و روزی از نو ، ولی لازم بود ، مزه داد

دهان که باز میکنی خاک در ته گلوی خشکت خانه میکند . 

خاک مرگ است در خیابانهای شهر ،

خیابان هایی که یک ماه پیش شور جوانانش را شاهد بود . 

پ ن  1:

خدایا این چه سرنوشتی است که دهان باید همیشه فرو بست ، یا تو خاک در گلویمان فرو میکنی ، یا آنها تیر در گلویمان

پ ن 2 :

چه چیز را می خواهید ثابت کنید ؟ قطع اس ام اس ، قطع مسنجر ها ، فیل تر کردن های مکرر؟ مگر زمانی که اینها نبود ، صدا به صدا نمی رسید ؟

امروز رفته بودم عکس پرسنلی بندازم ، هر چی بهم گفت یه کم چهره ات باز تر باشه ، یه ذره کمتر اخم کن ، عکس یه جوری نباشه که اخمو بیفتی نتونستم

فکر کنم دیگه نتونم تا چهار سال آینده عکس خندانی بندازم ، امیدوارم بعدش بتونم

مغزت رو از تو کاسه سرت در آوردی و گذاشتی جلوت نگاش میکنی که چی ؟

فکر میکنی که پاچه اس؟

چیزی نمیتونی اون تو پیدا کنی ، حتی کرم توش رو در آوردن ،  نمی بینی مثل گردو به هم پیچیده؟

بی خیال شو بزارش سر جاش

برو بیرون ببین چه خبره

پ ن :

برخی جانشان گرفته شد ، برخی نامشان ، برخی آینده اشان ..... هر کسی از دست داد آنچه را که متعلق به او بود

نامردها ، من ایمانم را از دست دادم ، آنچه را که در همه سختیها به آن تکیه داشتم ، حالا مرده ای بیش نیستم که فقط در میان زندگانم . اگر توانستم ذرات آخر ایمانم را حفظ کنم ، در آن دنیا حقم را از شما می گیرم

فرسنگها ز عاطفه دورند سنگها

 تـا آبها دوبـاره بیفتند از آسیاب

این روزها چقدر صبورند سنگها

آیینه چون شکست،به تکثیر می رسد

بیهـــوده در تـدارک گـــــورند سنــگهــا

باید قدم گذاشت ولیکن به احتیاط

کـز دیـر بــــاز سّد عبــورند سنگها

این است حرف تیشه ی آتش زبان که گفت

مثـــل  همـیشه  تـــــــــــــابع زورنــد سنگها

از سنگ جز سقـوط تـوقّع نمی رود

در قلّه بسکه مست غرورند سنگها

تو دریای من بودی آغوش بگشا

که میخوهد این قوی زیبا

بمیرد

تو حیرانی در این هنگامه من هم از تو حیران تر :((

پ ن :

چقدر این روزها که می گذرد به این حقیقت نزدیکتر می شوم که " آزادی در ایران تقریبا مطلق است " هر بار که میخواهم اس ام اس بزنم ، هر بار که میخواهم یک سایت خبری بخوانم ، هر بار که میخواهم ایمیل هایم را چک کنم ، هر بار که میخواهم مسنجرم را باز کنم ، بعضی ساعات که میخواهم به موبایل دوستی زنگ بزنم ، گاهی که دوست دارم مچ بند سبزی ببندم و گاهی که میخواهم برای ندای آزادیم گریه کنم ، در هر کدام از این مراحل یک قدم به آزادی مطلق نزدیکتر می شوم ، من از این خوشی دارم دق میکنم واقعا .