از دست این نفهمی های سیستم آموزشی به اندازه انقدر ............................................
.........................................................................................................................
........................................................................................................................
و انقدر ..............................................................................................................
......................................................................................................................
........................................................................................................................
و خیلی خیلی خیلی بیشتر از اینا عصبانیم
این سیستم داره یه مشت بچه نفهم و کودن و بی سواد و بی ادب تحویل این جامعه میده ، نمیدونم واقعا نمیدونم که چرا با بچه های ما دارن اینجوری میکنن ، چه تفکری پشت این سیستم خوابیده و که به این شکل دارن آموزش و پرورش رو رو به قهقرا می برن ، آخه بچه هم انقدر کودن میشه ؟؟؟؟؟؟؟؟ اگه انقدر کودن هست تو مدرسه عادی چیکار میکنه ؟ و اگه انقدر کودن نیست ، چرا انقدر کودنه ؟؟؟؟؟؟؟؟
پ ن : اینم بگم اگه یه زمانی من خودکشی کردم کاملا در راستای اعتراض به این سیستم آموزشیه ،فکر نکنید یه وقت تو این سن به سرم زده و عاشق شدم و از فراق یار خودکشی کردما
اگه هم یه زمانی سکته زدم بازم به خاطر این سیستم از پای بست ویران است که هر دم از این باغ بری هم میر سد ، آخه کدوم عقل ناقصی به مغزش خطور کرده که نمره باید حذف بشه .
بعد تورو خدا تصورشو بکنید ، تو کارنامه شهریور نمره مستمر تعبیه شده ، واقعا این یعنی چی ؟؟؟؟؟؟ دانش آموزی که خودشو کشته با همه ارفاق هایی که بهش شده تو ۹ ماه از سال نتونسته با همه نمره های مستمری که بهش داده شده بازم قبول خرداد بشه ، اونوقت از خرداد تا شهرویر نمیاد مدرسه ، بعد من باید براش نمره مستمر شهریور بدم ، خوب من از کجا باید این نمره رو بیارم واقعا ؟؟؟؟؟ به این سوال یکی جواب بده خوب
دلم هوس یه کلبه چوبی ساحلی کرده ،
با شومینه هیزمی ،
یه صندلی راحتی کنارش ،
صدای ترق ترق هیزم ها که با صدای امواج قاطی بشه ،
خیره شدن به شعله های قرمز و آبی آتیش ،
گرمای دلچسب ،
یه پتوی پیچازی قهوه ای که بپیچم دور خودم ،
و آخر سر یه کتاب ناب که تا صبح بیدار نگهم داره
.
.
.
.
عجب آرزوی کوچولوی محالی 
پ ن :
دوستی با بعضی آدمها مثل نوشیدن چای سر گل لاهیجان است.باید نرم دم بکشد.باید انتظارش را بکشی. باید برای عطر و رنگش منتظر بمانی باید صبر کنی آرام باشی و مقدماتش را فراهم کنی باید آن را بریزی در یک استکان کوچک کمر باریک خوب نگاهش کنی ، عطر ملایمش را احساس کنی و آهسته جرعه جرعه بنوشی اش و زندگی کنی
دوستی با بعضی آدمها مثل خوردن چای خارجی است.پر از رنگ و بو . این دوستها جان می دهد برای مهمان بازی ، برای جوکهای خنده دار تعریف کردن و برای فرستادن اس ام اس صد تا یک غاز. برای خاطره های دم دستی. اولش هم حس خوبی به تو می دهند.
البته واضح و مبرهن است که چه خوب و آقاس پلیسه ، مواظب ماست پليسه
اما عكاس ها هم گاهي مهربانيشان گل ميكند و اينجوري جواب آقايي آقا پليسه رو ميدن 
درست است كه كودكان غزه .........
درست است كه ظلم .........
درست است كه بمب ........
درست است كه جنگ ........
درست است كه بي گناه ........
ولي خدايا ،
چقدر دلم گرفت از ديدن اين صحنه
چقدر سخت بود
صداي اين جوون در هياهوي مردم در حمايت از مردم غزه گم شد كه مي گفت : نسل كشي شيعيان پاراچنار پاكستان ، وحشيانه تر از غزه
گاهی اوقات کسی رو می بینی که همون نگاه اول ، همون برخورد اول ، اونقدر به دلت مي شينه كه تاثيرش به طور قابل توجهي تو روحت باقي مي مونه .
امروز يكي از اون روزارو داشتم ، با كسي ملاقات كردم كه نگاهش ، كلامش ، گرماي دستش ، صداي مهربونش تاثيري روم گذاشت كه به طور قابل توجهي آرومم كرد .
شكر
......................................................................................................................
طبعا این عکس هیچ ارتباطی به متن بالا نداره و صرفا جهت عدم ارائه یک پست جدید گذاشته شده است 
